|
Mieszkancy wspólczesnej Japonii w wiekszosci sa, jak przed wiekami, zwolennikami zielonej herbaty, która zwyczajowo pija po kazdym posilku. Od wielu lat coraz liczniejszych zwolenników ma tam jednak czarna, fermentowana herbata przyrzadzana jak w Anglii czy Indiach z dodatkiem mleka, czasami przypraw. Organizowane powszechnie kursy parzenia czarnej herbaty nie sa zapewne konkurencja dla ciagle zywej tradycji ceremonii picia herbaty, kultywowanej nadal przez liczne szkoly, w których tysiace kobiet i mezczyzn wkraczaja na "droge herbaty", bedaca sztuka zycia.
Ceremonia picia herbaty w Japonii jest umiejetnoscia kreacji jednosci z wielu elementów, która tworza odpowiednio dobrane naczynia i przybory, miejsce i czas, a przede wszystkim nastrój oraz stan umyslu i serca.
Cechuje ja zarówno pelna harmonia, cisza i powazanie, jak równiez wewnetrzny spokój - pogoda ducha. Gospodarz w dniu ceremonii starannie przygotowuje pawilon herbaciany, który zgodnie ze zwyczajem zbudowany jest w taki sposób, by tchnal prostota i nietrwaloscia przypominajaca o ciaglym przemijaniu. Jego wnetrze wyslane matami jest puste i nieskazitelnie czyste, podobnie jak wszystkie naczynia przygotowane w specjalnie przeznaczonym do tego celu pomieszczeniu.
O umówionej porze goscie wkraczaja na teren ogrodu, na sciezke prowadzaca do pawilonu herbaty. Obmywaja twarz i rece woda zaczerpnieta z kamiennego pojemnika. Tu wita ich gospodarz. W ciszy i spokoju zgodnie z wczesniej ustalona kolejnoscia wchodza po zdjeciu obuwia do wnetrza przez niskie wejscie, które zmusza kazdego z nich do wykonania glebokiego sklonu. Przyklekaja przed nisza, aby podziwiac zawieszony tam zwój z kaligrafia, malowidlo lub kwiaty - jedyna dekoracje pomieszczenia. Oddaja równiez poklon palenisku, przy którym gospodarz bedzie przyrzadzal herbate i po polozeniu przed soba zlozonego wachlarza siadaja na plaskich poduszkach. |
Jezyk urzedowy : japonski
Server : 
